Musik 3 tim sedan

Leo Rizzi: "Att underordna oss enbart prestation är upprörande"

Vi pratade med Leo Rizzi om andlighet, liv och död. Nyheten Leo Rizzi: "Att underordna oss enbart prestation är skandalöst" är från jenesaspop.com.

Originalkälla

Publicerad av Jenesaispop

13 maj 2026, 16:20

Läs original

Denna artikel har översatts automatiskt från spanska. Klicka på länken ovan för att läsa originaltexten.

Visa originaltext (spanska)

Rubrik

Leo Rizzi: «Supeditarnos únicamente al rendimiento es una barbaridad»

Beskrivning

Hablamos con Leo Rizzi de espiritualidad, vida y muerte. La noticia Leo Rizzi: «Supeditarnos únicamente al rendimiento es una barbaridad» es de jenesaispop.com.

Innehåll

<p>Después de los 350 millones de streams en Spotify para &#8216;Amapolas&#8217; (más 100 extra para su remix con Danny Ocean), Leo Rizzi continúa su carrera. Esta semana sucede &#8216;<a href="https://jenesaispop.com/2024/10/16/484585/leo-rizzi-pajaro-azul/">Pájaro azul</a>&#8216; con un álbum llamado &#8216;La belleza de las flores&#8217; con cierto sentido espiritual. </p>
<p>En el álbum, Leo Rizzi habla de amor pero también de religión y de muerte, concluyendo que no es posible matar a un músico porque siempre permanecerán sus canciones. Hablamos con el artista en las oficinas de Warner en Madrid. El artista prepara una gira por México en este momento. Detalles, en <a href="https://leorizzi.com/tour/">su web</a>.</p>
<p><strong>En este disco parece que hablas sobre el amor, la belleza y, en parte, la muerte. Serían los temas principales?</strong><br />
Sí habla de eso, pero creo que la esencia del álbum va más en sintonía con la frase de Byung-Chul Han de la que sale el nombre del disco: “La belleza de las flores se debe a un lujo que está libre de toda economía”. A partir de ahí se desgrana todo. Yo creo que habla, sobre todo, del amor, pero no solo del romántico, sino del amor en el sentido más amplio de la palabra: como devoción, presencia o cuidado.</p>
<p><strong>Cada vez hay más artistas que hablan del amor no solo romántico, sino también de otros tipos de amor, incluso de la amistad. Aunque a veces es difícil identificarlo. ¿Me puedes poner algún ejemplo de canciones del disco que hablen del amor desde otro lugar?</strong><br />
‘Fe’, por ejemplo. Se podría interpretar como una canción de amor romántico, pero realmente habla de la fe en una utopía. Si lees bien la letra, te das cuenta de que no es una canción de desamor, sino que trata sobre esa búsqueda utópica, sobre la lucha con uno mismo y con la fe incluso. Tiene esa doble lectura bastante clara.</p>
<p><strong>Me llama la atención que pongas precisamente el ejemplo de ‘Fe’, porque remite mucho a algo religioso. Además, hay otra canción en la que dices “¿Cuál es la importancia de mi religión?” o algo parecido. Parece que la religión también es un tema importante en el disco, ¿no?</strong><br />
Realmente todo surge a partir de una lectura de Byung-Chul Han. El primer libro suyo que llegó a mí fue &#8216;La desaparición de los rituales&#8217;. Ahí habla de volver a mirar la tradición a través de los ritos religiosos, y me pareció muy interesante. Paralelamente surgía todo lo de Rosalía y cierto movimiento neocatólico o de imaginería cristiana. Pero, lejos de querer estar dentro de esa ola, mi aproximación a la religión va más por buscar en ella una tradición y una tierra que creo que, en el contexto actual, nos están faltando. Una narrativa que nos acompañe en la vida cotidiana y que esté alejada del consumo y de la producción. Mi relación con la religión va más por ahí.</p>
<blockquote><p>
«Más que del movimiento neocatólico, busco una tradición que nos está faltando»
</p></blockquote>
<p><strong>¿Crees que hoy en día nos falta una base? Todo va rapidísimo: productividad, consumo&#8230; Tú, además, como artista, estás constantemente pendiente de las novedades y de los oyentes mensuales. ¿Como que buscas algo a lo que agarrarte que no sea la novedad constante?</strong><br />
Sí, el disco nace precisamente como respuesta a eso. Creo que la inmediatez, los ritmos de consumo y producción y el cambio de valores que estamos viviendo me han llevado a plantearme estas cosas. Y creo que ese movimiento del que hablas, esa búsqueda de Dios o de un sentido, surge justamente como reacción a todo esto. Nos hace falta reconectar con ciertos valores, y la religión siempre ha sido ese lugar al que uno se aferra: una forma de vivir, una narrativa que te ayuda a no perderte. Si no, acabamos supeditados únicamente al rendimiento, y eso es una barbaridad.<br />
<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/_LvOM0Rn6AI?si=z3Qn31sVMUZiGQpf" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></p>
<p><strong>De repente, mencionar siquiera la posibilidad de que exista un Dios omnipresente parece algo marciano. A mí ya se me había olvidado desde el colegio, la verdad. ¿Esto crees que puede ser un tema en 2026? </strong><br />
Yo creo que Dios puede cambiar de forma. Lo que no puede convertirse en Dios es un billete. Ahí está el problema. Más allá de que haya gente más escéptica o gente con más fe en algo desconocido, creo que el ser humano no debería moverse solo por producir y consumir. Y ahí es donde surge la necesidad de una narrativa que nos dé unos valores. No hablo de crear un Dios para justificar nuestros males y nuestros bienes, sino de encontrar una forma de transitar la vida de una manera más humana, más sana, más divertida incluso, y celebrar un poco que estamos vivos.</p>
<blockquote><p>
«Dios puede cambiar de forma. Lo que no puede convertirse en Dios es un billete»
</p></blockquote>
<p><strong>En cualquier caso, ‘Fe’ tiene una segunda mitad en la que la canción cambia completamente y entra una especie de coro monacal o algo parecido, que refleja bastante bien eso que quieres transmitir.</strong><br />
‘Fe’ habla de la devoción hacia algo en lo que uno cree, aunque sea utópico. Es el camino que decides elegir. Y en ese final invité a un amigo que también ha sido maestro para mí: Manu Om, un cantante muy ligado al canto devocional y a los mantras. Él trabaja mucho el bhakti. Yo quería incluir de forma natural a Hanuman, que es un dios hindú, y también un mantra dedicado a él: “Hanumate Namah”. Le pregunté a Manu qué le parecía y si quería participar en la canción. Y ahí surgió esa segunda parte, que funciona casi como una outro y que me recuerda mucho a los cantos que viví en sus clases y ceremonias. De alguna manera, también representa una vuelta a mis inicios en la música.<br />
<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/UTlshwK7fGY?si=ObMWx34aCFNHZ--g" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></p>
<p><strong>Aun así, es casi una excepción dentro del disco. El resto no va tan lejos en esa dirección. ¿Nunca te planteaste llevar esa idea hasta el extremo?</strong><br />
Sí, pensé: “Esta arista del disco está situada en la religión, la fe y el hinduismo, así que voy a llevarla al máximo”. Creo que es una rareza dentro del álbum, pero una rareza que tiene sentido.</p>
<p><strong>¿Tú lo ves como un disco cercano al rock progresivo o te parece más un disco de pop?</strong><br />
No sabría decirte. Creo que sí tiene algo progresivo, porque no sigue estructuras ni ritmos tan habituales dentro del pop actual. Yo lo escucho y pienso que no es puro entretenimiento. Hay canciones con dinámicas muy largas y cambios de intensidad que probablemente aburrirían a parte del público más acostumbrado al consumo rápido.</p>
<p><strong>Tú has vivido en varios sitios, has viajado mucho&#8230; ¿Te sientes cercano a una escena española como la de Carlos Ares o Rufus T. Firefly, o tus influencias van más por lo anglosajón y los 70?</strong><br />
Me influencio de muchísimas cosas muy distintas entre sí. Pero sí puedo verme dentro de una escena alternativa o de pop underground en España, junto a artistas como Rufus o Carlos. Aunque siempre he mirado mucho hacia lo anglosajón -Radiohead, por ejemplo-, también hacia el folclore uruguayo o artistas como Fernando Cabrera. Pero sí, si tengo que relacionarme con algo en España, sería más por ahí.</p>
<p><strong>¿Qué canción tiene más influencia del folclore uruguayo?</strong><br />
‘Gatos’. Está inspirada en ‘Por ejemplo’, de Fernando Cabrera y Eduardo Mateo, incluida en su disco homónimo de 1987. Me inspiré sobre todo en el riff de guitarra, que tiene algo muy rítmico.<br />
<iframe loading="lazy" width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/OhwBWplHvBU?si=xuWKnZhrDW5Q2GuQ" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></p>
<p><strong>La canción «Samba» del disco es como un «bug». ¿Está ahí? ¿Tiene sentido?</strong><br />
Sí, es literalmente un bug, un hidden track. No aparece en la versión de Spotify y, de momento, solo está en el vinilo.</p>
<p><strong>A mí es de las que más me han gustado. Me encanta cuando aparece de repente un ritmo distinto y rompe con el resto de un disco.</strong><br />
Sí, salió también un poco desde esa referencia al Río de la Plata, a Eduardo Mateo y toda esa mezcla de samba y bossa nova. Me apetecía hacer algo así, pero no tenía cabida dentro del disco como tema central. Tenía que ser más bien una ventanita.</p>
<p><strong>¿No te ves haciendo un disco entero de samba o de ritmos así?</strong><br />
Sí me imagino haciendo algo con mucha referencia a la bossa nova, pero este disco pedía otra cosa.</p>
<p><strong>¿Para ti era importante hacer un álbum más centrado en un estilo concreto?</strong><br />
Totalmente. Quería hacer algo coherente, que escuchases cualquier canción y sintieras que pertenece a un mismo álbum, y no que un tema fuese súper electrónico y el siguiente una bossa nova.</p>
<blockquote><p>
«Los artistas estamos un poco volados: hoy queremos hacer una cosa y mañana la contraria»
</p></blockquote>
<p><strong>En los últimos años esa idea de cohesión parece haberse perdido un poco.</strong><br />
Sí, porque ahora el artista tiene mucho más acceso a los medios de producción y también ejerce como productor. Y los artistas estamos un poco volados: hoy queremos hacer una cosa y mañana la contraria. Creo que en esa rapidez productiva a veces se nos va un poco la cabeza. Para mí, la cohesión demuestra enfoque.</p>
<p><strong>También has secuenciado con mucho cuidado las partes más pop del disco. Temas como ‘Nueva era’ o ‘Año nuclear’ aparecen cada tres o cuatro canciones.</strong><br />
Sí, intentaba encontrar los momentos donde el ritmo podía decaer un poco para meter ahí una canción más uptempo.</p>
<p><strong>¿Para ti el ritmo llega a decaer y el disco puede hacerse largo?</strong><br />
El disco no tiene la ambición de ser escuchado entero del tirón. Las canciones son las que me gustaban y ya está. No pretendía hacer un álbum pensado para consumir en una tarde, sino uno que se fuese descubriendo poco a poco, que a cada uno le llegue la canción que le tenga que llegar.</p>
<p><strong>¿‘Nueva era’ y ‘Año nuclear’ están entre tus favoritas?</strong><br />
Mi favorita diría que es ‘Párpados’. ‘Nueva era’ me gusta mucho porque tiene cierta reminiscencia al pop-rock español clásico, incluso algo de The Police. Pero mi favorita es ‘Párpados’. No sé si por puro onanismo, pero me encanta el riff de guitarra que salió ahí.<br />
<iframe loading="lazy" width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/LjJli3qB5x0?si=HgTNloczamP0i7jl" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe><br />
<iframe loading="lazy" width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/FHhtco-jSpc?si=q0LS-8yz_Jrg1lYS" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></p>
<p><strong>¿cómo ha sido trabajar toda la parte instrumental? Hay muchísimos arreglos: vientos, cuerdas, guitarras españolas, como en ‘Halo’&#8230;</strong><br />
Ha sido un pifostio, porque queríamos grabarlo todo con músicos profesionales y acabamos trabajando con unas 300 pistas. RYO son dos chavales con mentalidad de compositores y productores, y yo también funciono así: componiendo, produciendo y arreglando. No había hueco que no quisiéramos llenar con algún detalle. Luego se sumaron Andoni Narváez y Cristian Delgado, que también son músicos y compositores. Y, por suerte, Rubén Montes en la mezcla consiguió dar espacio a todo. Las cuerdas y los vientos añaden una tercera capa que hace que el disco sea muy envolvente y maximalista.</p>
<p><strong>¿Crees que el disco representa una etapa triste o alegre de tu vida?</strong><br />
No diría ni triste ni alegre. Más bien es un disco muy contemplativo. Tiene de todo: ‘Samba’ es muy juguetona, mientras que ‘Fe’ es más oscura. Quizá la balanza cae un poco hacia lo melancólico, pero sobre todo lo veo como un disco reflexivo.</p>
<blockquote><p>
«Al artista no lo puedes matar, porque sus canciones permanecen»
</p></blockquote>
<p><strong>También hay una especie de huida de la muerte, ¿no? Además de la canción con Love of Lesbian, hay otro momento en el que dices algo como “aunque me entierren, siempre estaremos vivos”.</strong><br />
‘Aquí nadie se puede morir’ nace de un proceso un poco traumático dentro de la industria, de enfrentarme a su parte más oscura. Y de ahí surge esa idea de que al artista no lo puedes matar, porque sus canciones permanecen. En ‘Cruz invisible’ hablo de eso.</p>
<p><strong>¿Pero quién ha intentado “matarte” dentro de la industria?</strong><br />
Gente que no obtuvo los beneficios que esperaba de mi proyecto. Y te encuentras con personas que, cuando dejas de interesarles, intentan hundirte.</p>
<p><strong>Pero a ti te va bien, ¿no? Sobre todo después del viral de OT en la tele, ¿no? ¿En qué momento has estado “muerto”?</strong><br />
No es que me hayan matado literalmente. Es más un manifiesto frente a ese intento. Cuando ves que alguien quiere ponerte piedras en el camino, piensas: “No juegues con esto”. Va más por ahí.</p>
<p><strong>¿Y ahora estás bien? Estás en Warner y parece que todo va bien.</strong><br />
Sí, sí, todo bien.</p>
<p><strong>Te preguntaba también por el viral de &#8216;Amapolas&#8217;. ¿Te ha repercutido mucho? ¿Estás harto de la canción?</strong><br />
Es el mal de cualquier artista: tener un hit viral y sentir que todo tu repertorio compite constantemente contra ese techo. Pero ya he aprendido a tomármelo con más calma. Fue una viralidad nacida en TikTok y, cuando pasa algo así, se descontrola completamente. De repente suena en Tailandia, ¿sabes?</p>
<p><strong>Pero, en el fondo, es mejor eso que no tener ningún hit. Parece que muchos artistas lo viven casi como un trauma. Radiohead todavía no ha superado lo de ‘Creep’.</strong><br />
Es una dualidad. Por un lado está tu vida normal, cuando te bajas de la industria y vuelves a ser una persona corriente. Pero luego, dentro del circuito, en los camerinos se habla mucho de estas cosas. Todos sentimos que podemos hacer más o que queremos ir más allá.</p>
<p><strong>Pero tú la canción la sigues tocando.</strong><br />
Sí, claro. Y me encanta. Me parece una canción preciosa y estoy muy orgulloso de ella.<br />
<iframe loading="lazy" width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/SmF4wY7U7QE?si=LG21YXonBxQtRzmf" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></p>
<p>La noticia <a href="https://jenesaispop.com/2026/05/13/522915/leo-rizzi-entrevista/">Leo Rizzi: «Supeditarnos únicamente al rendimiento es una barbaridad»</a> es de <a href="https://jenesaispop.com">jenesaispop.com</a>.</p>
2 visningar
Dela:

Svep för att byta artikel

Vi använder cookies

Vi använder cookies för att förbättra din upplevelse på vår webbplats. Genom att klicka "Acceptera alla" samtycker du till användningen av alla cookies. Läs mer i vår cookiepolicy och integritetspolicy.